Błędy, które popełniłem podczas pierwszej podróży na Azory

Kiedy “gdzieś na Atlantyku” nie było prawdziwym planem

Zarezerwowałam pierwszy lot na Azory z obrazem w głowie, który mogę opisać jedynie jako “w kształcie Madery”: jedna zielona wyspa, jedna nadmorska droga, kilka dni chodzenia i koniec tematu. Zajęło mi żenująco długie przewijanie /destinations/ na tydzień przed wylotem, żeby zrozumieć, że Azory to dziewięć osobnych wysp wulkanicznych rozłożonych w trzech grupach i że “Azory” nigdy nie miały być jednym miejscem, które można obejrzeć od niechcenia w jedno popołudnie. Jeśli ty też mylisz je z Maderą, nie jesteś sama — od tamtej pory przeczytałam porządne zestawienie w /guides/azores-vs-madeira/ i żałuję, że nie znalazłam go przed spakowaniem walizki.

To jedno błędne założenie pociągnęło za sobą większość kolejnych pomyłek. Oto, co dokładnie poszło nie tak, w kolejności, w jakiej odkrywałam swoje błędy.

Upchnięcie czterech wysp w pięć dni

Mój pierwotny plan zakładał lądowanie w Ponta Delgada, potem skok do Terceiry, potem na Pico, potem na Faial — wszystko w ciągu jednego tygodnia pracy. Na papierze wyglądało to rozsądnie — wyspy są przecież małe, prawda? Nie wzięłam pod uwagę, że loty między nimi kursują według rozkładów SATA Air Açores, zbudowanych dla potrzeb samych wysp, a nie dla pięciodniowej fantazji turystki, a bardziej obłożone trasy i tak trzeba rezerwować z realnym wyprzedzeniem w wysokim sezonie.

Ostatecznie całkowicie wykreśliłam Terceirę dwa dni przed wylotem, co bolało, bo zabytkowe, wpisane na listę UNESCO centrum Angra do Heroísmo było jednym z powodów, dla których wybrałam tę podróż. Gdybym przeczytała /guides/how-many-days-in-the-azores/ albo choćby /guides/which-azores-island-to-visit/ przed rezerwacją lotów, wybrałabym dwie wyspy i naprawdę bym je zobaczyła, zamiast czterech wysp mignięcia zza okien lotnisk.

Założenie, że prom po prostu tam będzie

Gdy już okroiłam trasę do São Miguel, Pico i Faial, czułam się zadowolona z siebie, że wybrałam akurat tę część archipelagu, gdzie transport międzywyspowy jest naprawdę niezawodny — krótki rejs Atlânticoline między Madaleną a Hortą. Ta część zadziałała bez zarzutu. Błędem było założenie, że ta sama logika obowiązuje wszędzie indziej, i o mało nie dodałam w tym samym tygodniu wypadu na Graciosę, właśnie z tej pewności siebie.

Miejscowa z mojej kwatery w Horcie odwiodła mnie od tego pomysłu: opisywana przez nią szersza sieć połączeń grupy centralnej kursuje tylko od czerwca do września, a dotarcie dalej, do /destinations/flores/ czy na Corvo, oznacza połączenia zależne od pogody, które potrafią utknąć na kilka dni. Przeczytałam potem /guides/inter-island-ferries-azores/ i /guides/pico-faial-day-trip-by-ferry/, siedząc na promie — to nieco absurdalny sposób robienia researchu, ale lepiej późno niż wcale.

Myślenie, że po prostu przyjdę na Pico

To jest ten błąd, który wciąż mnie gryzie. Zaplanowałam dwa całe dni na wejście na Montanha do Pico, najwyższy punkt Portugalii, zakładając — bo nic w sylwetce wulkanu nie sugerowało czegoś innego — że to zwykły otwarty szlak, na który po prostu się wchodzi. Nic bardziej mylnego. Wspinający się rejestrują się przez Casa da Montanha, obowiązuje dzienny limit miejsc, a każdy dostaje nadajnik GPS, który trzeba oddać na koniec.

Nie zarezerwowałam niczego, a kiedy zapytałam w miejscu noclegu w Madalenie, terminy na oba planowane przeze mnie dni były już zajęte w Madalenie. Podejście udało mi się zrobić za trzecią próbą rezerwacji, w dniu, którego pierwotnie na to nie przewidziałam, co oznaczało rezygnację z czegoś innego. /guides/climbing-mount-pico/ dokładnie tłumaczy, jak działa system rejestracji i limitów, a przeczytanie tego zajęłoby mi dziesięć minut przed podróżą zamiast dwóch straconych poranków na miejscu.

Brak wejścia na szczyt nie był katastrofą — Pico dało mi mnóstwo innych rzeczy, w tym leniwe popołudnie wśród zbudowanych z lawy currais w pobliżu dawnych stacji wielorybniczych w Lajes do Pico — ale był to błąd, którego mogłam uniknąć praktycznie bez wysiłku.

Niedocenienie tego, czego naprawdę wymaga wynajęty samochód

Jeździłam wcześniej w wielu pagórkowatych, nadmorskich miejscach i założyłam, że drogi na São Miguel będą się zachowywać podobnie. Przeważnie tak jest, dopóki nad wyżynami nie napłynie mgła bez żadnego ostrzeżenia — co przydarzyło mi się dwukrotnie w pobliżu /destinations/lagoa-do-fogo/ i raz jeszcze mocniej podczas jazdy krawędzią krateru, którego nie nazwę, bo wciąż nie do końca ufam swojej pamięci co do tamtej widoczności.

Nikt też nie wspomniał o bydle na drogach biegnących grzbietami, a gdy pierwszy raz wyjechałam zza zakrętu i zobaczyłam trzy krowy stojące na pasie, zahamowałam znacznie mocniej, niż wymagała tego sytuacja. /guides/car-rental-in-the-azores/ spokojnie uprzedziłoby mnie o obu tych rzeczach z wyprzedzeniem; zamiast tego nauczyłam się ich przy 40 km/h, z zbielałymi knykciami na kierownicy.

Zaufanie porannej prognozie na cały dzień

Nauczyłam się też, tą trudniejszą drogą, żeby nie planować całego dnia na podstawie tego, jak wyglądało niebo przy śniadaniu. Pewnego ranka w pobliżu Furnas było szaro i mżyło, i o mało nie odwołałam wycieczki łodzią z czystego pesymizmu; dwie godziny później słońce paliło mi kark z całą mocą.

Ludzie prowadzący moją wycieczkę na obserwację wielorybów i delfinów z São Miguel nawet nie mrugnęli okiem na poranne chmury — najwyraźniej mają z tym do czynienia codziennie. /guides/azores-weather-month-by-month/ oraz strona /tools/best-time/ powtarzają w różnej formie “sprawdź jeszcze raz za godzinę” i teraz im wierzę.

Co bym naprawdę zmieniła

Gdybym dziś od nowa pakowała tę trasę, wybrałabym dwie wyspy zamiast czterech, zarezerwowałabym podejście na Pico i wszystkie promy międzywyspowe w tym samym tygodniu, w którym rezerwuję loty, i zostawiłabym zapasowe pół dnia na wyspę na to, co zdecyduje pogoda. Spędziłabym też jeden niespieszny poranek na czymś wolniejszym niż gonienie za harmonogramem — spacer w pobliżu Lagoa do Fogo pasowałby do tego lepiej niż pospieszna wersja, którą faktycznie zaliczyłam.

Nic z tego nie wymagało wiedzy eksperckiej, tylko nawyku czytania praktycznych przewodników przed rezerwacją, a nie po wylądowaniu. Jeśli chcesz skróconej, uporządkowanej wersji wszystkiego powyżej, /guides/common-mistakes-in-the-azores/ obejmuje to bez dygresji i paniki związanej z krowami; potraktuj ten wpis jako bardziej chaotyczną, ludzką wersję tego samego ostrzeżenia.

FAQ: Błędy pierwszej podróży na Azory

Czy to prawda, że ludzie mylą Azory z Maderą?

Cały czas, ja sama miałam to w głowie, zanim tam pojechałam. Oba to portugalskie archipelagi na Atlantyku, ale Azory to wyspy wulkaniczne z kraterami i fajãs, a nie pocięta lewadami pojedyncza wyspa Madery — i oba miejsca mają zupełnie inny rytm oraz sezony.

Czy naprawdę nie da się skakać między wyspami tego samego dnia, kiedy się o tym zdecyduje?

Nie na pewniaka. Loty SATA Air Açores i promy Atlânticoline trzeba rezerwować z wyprzedzeniem, zwłaszcza poza trójkątem Pico-Faial-São Jorge, a miejsca czy rejsy potrafią się wyprzedać w lipcu i sierpniu.

Czy trzeba rezerwować podejście na Pico z wyprzedzeniem?

Tak. To wędrówka objęta limitem miejsc, prowadzona przez Casa da Montanha, a nie szlak dostępny bez zapisów — i stawienie się bez rezerwacji to jeden z najczęstszych żalów, o jakich słyszę od innych podróżnych.

Ile wysp powinna obejmować pierwsza podróż?

Mniej, niż się wydaje. Dwie wyspy z realnym czasem na każdą dają więcej niż cztery wyspy oglądane przez szybę wynajętego samochodu.

Czy wynajem samochodu jest konieczny?

Na większości wysp tak, ponieważ transport publiczny między miejscowościami jest ograniczony, a flota wynajmu na każdej wyspie jest osobna.

Czy zła pogoda zrujnowała ci jakieś plany?

Bardziej je przetasowała, niż zrujnowała, bo pogoda zmienia się tu z godziny na godzinę, zamiast trzymać się jednej prognozy na cały dzień.