De fouten die ik maakte tijdens mijn eerste reis naar de Azoren

Toen “ergens in de Atlantische Oceaan” geen echt plan bleek

Ik boekte mijn eerste vlucht naar de Azoren met wat ik alleen kan omschrijven als een op Madeira geïnspireerd beeld in mijn hoofd: één groen eiland, één kustweg, een paar dagen wandelen en klaar. Het kostte me een gênant lange scroltocht door de eilandpagina’s in de week voor vertrek om te beseffen dat de Azoren negen aparte vulkanische eilanden zijn, verspreid over drie groepen, en dat “de Azoren” nooit één plek zou worden die ik toevallig in een middag kon zien. Als jij ze ook door elkaar haalt met Madeira, ben je niet de enige — ik heb inmiddels de juiste vergelijking naast elkaar gelezen, en ik wou dat ik dat had gevonden voordat ik mijn koffer pakte.

Die ene verkeerde aanname veroorzaakte de meeste fouten die volgden. Dit is wat er daadwerkelijk misging, in de volgorde waarin ik ontdekte dat het mis was.

Vier eilanden proppen in vijf dagen

Mijn oorspronkelijke plan liet me landen in Ponta Delgada, dan doorreizen naar Terceira, dan Pico, dan Faial, allemaal binnen één werkweek. Op papier leek dat redelijk — de eilanden zijn klein, toch? Wat ik niet had meegerekend, is dat vluchten ertussen draaien op schema’s van SATA Air Açores die zijn gebouwd voor de behoeften van de eilanden zelf, niet voor de vijfdaagse droom van een toerist, en dat de drukkere routes nog steeds ruim van tevoren geboekt moeten worden in het hoogseizoen.

Uiteindelijk schrapte ik Terceira volledig, twee dagen voor vertrek, wat pijn deed, want de UNESCO-binnenstad van Angra do Heroísmo was juist een van de redenen waarom ik voor deze reis had gekozen. Had ik vooraf uitgezocht hoeveel dagen de Azoren eigenlijk vragen of zelfs welk eiland ik het best kon bezoeken voordat ik vluchten boekte, dan had ik twee eilanden gekozen en die ook echt gezien, in plaats van vier eilanden die ik vanuit vliegveldramen zag voorbijglijden.

Ervan uitgaan dat de veerboot er wel gewoon zou zijn

Tegen de tijd dat ik mijn route had teruggebracht tot São Miguel, Pico en Faial, voelde ik me tevreden omdat ik het ene deel van de archipel had gekozen waar vervoer tussen eilanden werkelijk betrouwbaar is — de korte overtocht van Atlânticoline tussen Madalena en Horta. Dat werkte prima. Wat ik verkeerd inschatte, was aannemen dat dezelfde logica overal gold, en ik probeerde bijna diezelfde week nog een uitstapje naar Graciosa toe te voegen, puur op dat vertrouwen.

Een local in mijn guesthouse in Horta praatte me dat uit het hoofd: het bredere netwerk van de centrale groep dat ze beschreef, vaart alleen van juni tot september, en verder weg naar Flores of Corvo betekent weersafhankelijke verbindingen die dagenlang kunnen stilliggen. Ik las de gids over de veerboten tussen de eilanden en die over de dagtrip tussen Pico en Faial met de veerboot pas achteraf, zittend op de boot, wat een enigszins belachelijke manier is om reisonderzoek te doen, maar beter laat dan nooit.

Denken dat ik zomaar naar Pico kon opdagen

Dit is degene die me nog steeds dwarszit. Ik had twee volle dagen ingepland om Montanha do Pico te beklimmen, het hoogste punt van Portugal, ervan uitgaand — omdat niets aan de silhouet van de vulkaan iets anders suggereerde — dat het een gewoon, open wandelpad was waar je zomaar begon te lopen. Dat is het niet. Klimmers registreren zich via de Casa da Montanha, er geldt een dagelijks quotum, en je krijgt een GPS-tracker mee die je aan het einde moet inleveren.

Ik had niets gereserveerd, en tegen de tijd dat ik ernaar vroeg bij mijn accommodatie in Madalena, waren de plekken voor beide geplande dagen vol. Ik heb de beklimming uiteindelijk bij mijn derde boekingspoging gedaan, op een dag die ik er oorspronkelijk niet voor had gepland, wat betekende dat ik iets anders moest laten schieten. De gids over het beklimmen van de Pico legt precies uit hoe het registratie- en quotumsysteem werkt, en het had me tien minuten gekost om dat vooraf te lezen in plaats van twee verspilde ochtenden.

Niet klimmen was geen ramp — Pico gaf me genoeg anders, waaronder een rustige middag tussen de lavastenen currais bij de oude walvisvaartstations van Lajes do Pico — maar het was een fout die ik met bijna geen moeite had kunnen vermijden.

Onderschatten wat een huurauto eigenlijk moet doen

Ik had al in genoeg heuvelachtige, kustplaatsen gereden en ging ervan uit dat de wegen van São Miguel zich hetzelfde zouden gedragen. Dat doen ze grotendeels ook, tot mist zonder waarschuwing over de hoogvlaktes rolt, wat mij twee keer overkwam bij Lagoa do Fogo en nog opvallender op een rit langs een kraterrand die ik liever niet noem, omdat ik nog steeds niet helemaal vertrouw op mijn geheugen van het zicht die dag.

Niemand had het bovendien over vee op de bergkam-wegen gehad, en de eerste keer dat ik een bocht om kwam en drie koeien midden op de weg zag staan, remde ik veel harder dan de situatie eigenlijk vereiste. De gids over autoverhuur op de Azoren had me beide dingen rustig van tevoren kunnen vertellen; in plaats daarvan leerde ik het bij 40 km/u met witte knokkels aan het stuur.

Vertrouwen op de ochtendvoorspelling voor de hele dag

Ik heb ook op de harde manier geleerd om geen hele dag te plannen rond hoe de lucht er bij het ontbijt uitzag. Op een ochtend bij Furnas begon het grijs en miezerig, en ik overwoog bijna een boottocht te annuleren uit pessimisme; twee uur later was de zon sterk genoeg om mijn nek te verbranden. De mensen van mijn walvis- en dolfijnentocht vanaf São Miguel knipperden niet eens met hun ogen bij de ochtendbewolking — zij maken dit duidelijk elke dag mee. De gids over het weer per maand op de Azoren zegt een versie van “check het over een uur nog eens”, en nu geloof ik het.

Wat ik daadwerkelijk zou veranderen

Als ik die reis vandaag opnieuw zou inpakken, zou ik voor twee eilanden kiezen in plaats van vier, de Pico-beklimming en eventuele veerboten dezelfde week boeken als mijn vluchten, en per eiland een halve dag extra inbouwen voor wat het weer ook maar besluit te doen. Ik zou ook één rustige ochtend besteden aan iets trager dan het najagen van een schema — een wandeling bij Lagoa do Fogo had daar beter bij gepast dan de gehaaste versie die ik uiteindelijk deed.

Niets hiervan vereiste specialistische kennis, alleen de gewoonte om de praktische gidsen te lezen vóór het boeken in plaats van erna, na aankomst. Wil je de compacte, gestructureerde versie van dit alles, dan behandelt de gids met veelgemaakte fouten op de Azoren het zonder de omwegen en het gedoe met koeien; zie dit bericht als de rommeliger, menselijke versie van dezelfde waarschuwing.

Veelgestelde vragen: fouten van eerste bezoekers aan de Azoren

Klopt het dat mensen de Azoren met Madeira verwarren?

Voortdurend, ook in mijn eigen hoofd voordat ik er ooit was geweest. Het zijn allebei Portugese archipels in de Atlantische Oceaan, maar de Azoren zijn vulkanische eilanden met kraters en fajãs, niet het door levadas doorsneden eiland Madeira, en de twee hebben een heel ander ritme en seizoen.

Kan ik echt niet zomaar op dezelfde dag naar een ander eiland?

Niet betrouwbaar. Vluchten van SATA Air Açores en veerboten van Atlânticoline moeten vooraf geboekt worden, zeker buiten de driehoek Pico-Faial-São Jorge, en stoelen of overtochten raken in juli en augustus echt uitverkocht.

Moet ik de Pico-beklimming vooraf boeken?

Ja. Het is een tocht met een quotum, georganiseerd via de Casa da Montanha, geen vrij toegankelijk pad, en zonder reservering aankomen is een van de meest gehoorde spijtbetuigingen van andere bezoekers.

Hoeveel eilanden moet een eerste reis omvatten?

Minder dan je denkt. Twee eilanden met echte tijd op elk zijn beter dan vier eilanden gezien door een autoraam.

Is een huurauto noodzakelijk?

Op de meeste eilanden wel, want openbaar vervoer tussen dorpen is beperkt en het verhuurwagenpark van elk eiland staat los van de andere.

Heeft slecht weer je plannen verpest?

Het gooide ze meer overhoop dan dat het ze verpestte, want het weer hier verandert per uur in plaats van zich te schikken naar één weersvoorspelling voor de hele dag.