Hoe Autorijden op de Azoren Echt Aanvoelt

De Rotonde Die Me Bijna Fataal Werd op Dag Eén

Ik haalde mijn huurauto op meteen na de vlucht in Ponta Delgada, nog half slaperig, en reed binnen ongeveer vier minuten mijn eerste Azorese rotonde op. Hij was klein, had geen bebording die ik snel genoeg kon ontcijferen, en een lokale bestuurder achter me had duidelijk geen zin om te wachten tot ik het had uitgevogeld. Dat was mijn welkom bij het autorijden op de Azoren: geen dramatische bergweg, maar een piepklein rotondetje aan de rand van de stad dat op de een of andere manier verwarrender aanvoelde dan alles wat daarna kwam.

Niemand had me dit deel verteld. Elke praktische gids die ik voor de reis had gelezen behandelde documenten, verzekeringen en brandstof — nuttige zaken, maar niets over het echte gevoel van net iets te stevig het stuur vastgrijpen op onbekend asfalt. Dit is niet dat soort gids. Als je de praktische checklist wilt, behandelen onze volledige autohuurgids en verkeersregelsgids dat grondig. Dit is gewoon hoe het aanvoelde.

Wegen Gebouwd voor Iets Kleiners Dan een Auto

Eenmaal buiten Ponta Delgada vielen de wegen in een ritme: smal, bochtig en vaak ingesloten door hortensiahagen of oude stenen muren dicht genoeg om aan te raken. Op de achterwegen van São Miguel bij Ribeira Grande en rond Furnas kunnen twee auto’s elkaar passeren, maar alleen als beide bestuurders naar de berm sturen en vaart minderen. Niemand toetert. Iedereen past zich gewoon aan, alsof dit het normaalste ter wereld is, wat het op deze eilanden blijkbaar ook is.

De wegen richting Nordeste namen dit nog verder. Haarspeldbochten stapelen zich op langs de kliffen, en de uitzichten zijn zo afleidend dat ik mezelf meer dan eens moest herinneren om op de weg te letten in plaats van op de oceaan. Op een latere reis liet ik iemand anders dat stuk voor zijn rekening nemen en sloot ik me aan bij een hele dag durende 4x4-tour door het achterland van Nordeste in plaats daarvan, wat achteraf de slimmere keuze was voor die specifieke hoek van het eiland.

De Mist Die Neerdaalt Terwijl Je Nog Naar het Uitzicht Kijkt

Niets had me voorbereid op hoe snel het weer kon veranderen op hoogte. Ik reed op een heldere, zonnige middag omhoog naar Lagoa do Fogo, stopte om het kratermeer in me op te nemen, en tegen de tijd dat ik terug bij de auto liep, was de weg achter me verdwenen in de wolken. Niet heiig, niet uitdunnend — verdwenen, als een lichtschakelaar die uitgaat. Het weer op de eilanden verandert echt in cycli die dichter bij minuten dan bij uren liggen, en een weg op een heuveltop is vaak de eerste plek die dat laat zien.

Ik reed die afdaling in een slakkengang, alarmlichten aan, meer de witte lijn volgend dan enig uitzicht dat ik daadwerkelijk kon zien. Het was niet echt gevaarlijk, maar wel een lesje bescheidenheid. Als je nieuwsgierig bent waarom het weer op de Azoren zich maand na maand zo gedraagt, legt onze weergids het patroon uit; boven op die weg had echter alle uitleg ter wereld de mist niet sneller doen optrekken. Ik ging op een andere dag terug, dit keer om me aan te sluiten bij een begeleide wandeltocht rond de krater van Lagoa do Fogo te voet, en liet de auto achter bij het beginpunt van de wandeling, waar hij hoorde.

Vee, Veeroosters, en het Geduld dat Ze Je Leren

De eerste keer dat ik moest stoppen voor koeien op de weg, moest ik hardop lachen, alleen, in de auto. Het voelde als een scène uit een heel andere wereld. Maar melkveehouderij is verweven met het dagelijks leven op verschillende eilanden, en veeroosters markeren de rand van weidegrond op tal van kleinere routes, vooral landinwaarts en richting de bergkammen. Meer dan eens minderde ik vaart voor een groepje koeien dat met de onverstoorbare zelfverzekerdheid van dieren die duidelijk meer eigenaar van de weg zijn dan ik, over een laan slenterde.

Niemand om me heen leek zich er ook maar iets van aan te trekken. Een boer zwaaide, de koeien liepen door in hun eigen tempo, en ik zat daar mijn idee bij te stellen van wat telt als een normale vertraging tijdens het rijden. Het is een klein detail, maar het is een van de dingen die deze eilanden anders lieten aanvoelen dan een huurautoreis bijna overal elders waar ik heb gereden.

Iemand Anders Even Laten Rijden

Tegen mijn tweede week was ik met de veerboot overgestoken van Pico naar Faial, en ik besloot de auto helemaal niet mee over te nemen. Door de jachthaven van Horta lopen zonder me druk te maken over parkeren of smalle bochten was een eigen soort opluchting, en ik sloot me aan bij een lokale wandeltour langs de paden van Faial in plaats van blind zelf rond te rijden.

Later op diezelfde reis liet ik het stuur opnieuw voor wat het was voor een boottocht om walvissen en dolfijnen te spotten, wat toch echt de enige verstandige manier is om ze te zien.

Er zit iets bevrijdends in het afwisselen tussen die twee. Sommige dagen wilde ik de onafhankelijkheid van zelf rijden over een of ander ongemarkeerd kustweggetje, gewoon omdat het er interessant uitzag. Andere dagen, vooral na die mistschrik, was ik blij het rijden over te laten aan iemand die al precies wist waar de weg smaller werd en waar niet.

Wat Ik een Eerste Bezoeker Zou Vertellen

Vooral zou ik ze vertellen om vaart te minderen nog voordat ze de motor starten, in elke betekenis van het woord. De eilanden zijn niet gebouwd voor snelheid, en proberen ze te berijden zoals je thuis zou rijden, zorgt alleen voor wrijving met wegen, weer en dieren die hun tempo niet voor jou gaan aanpassen.

Ik zou ook zeggen dat geen twee eilanden hetzelfde aanvoelen achter het stuur: São Miguel en Terceira hebben echte steden en gestaag verkeer, terwijl kleinere eilanden zoals Flores of Corvo bijna leeg kunnen aanvoelen, het soort plek dat goed beschreven wordt in ons stuk over het rustigste eiland van de Azoren.

Als je nog aan het beslissen bent hoeveel tijd je achter het stuur wilt doorbrengen versus te voet of op het water, zijn onze São Miguel in vijf dagen-reisroute en de gids voor veerboten tussen de eilanden allebei nuttig om die balans van tevoren uit te zoeken.

Het ging eigenlijk nooit echt om het rijden zelf. Het ging erom hoeveel de weg me dwong om op te letten — op het weer, op dieren, op de paar centimeter ruimte tussen mijn spiegel en een stenen muur — op een manier die een snellere, vlakkere reis ergens anders nooit heeft gedaan.

Vragen Over de Ervaring van Autorijden op de Azoren